دیروز از زبان یکی از مسئولین شهرستان ماکو مطالبی شنیدم که نقل و قولی بود از طرف دو تا از مشتریان قدیمی. کمی ناراحت شدم که چرا به فکر اصلاح خود نیستند و دنبال تهمت و افترا به دیگران هستند؟ ولی وقتی دیشب با خدای خوب و مهربان خلوت کردم آرام گرفتم. چرا که این روحانی کذایی و آن رزمنده فراری آنقدر عمل بد دارند که نیازی به بیان نیست. من کاری به این دو فرد ندارم ولی اگر قرار باشد در موردشان حرف بزنم آشکار و مستند سخن خواهم گفت. وقتی من در مورد آنها صحبت می کنم هزاران حدیث و روایت نقل می کنند که شاید شب خوابیدند و روز زاهد شدند ولی آنها آزاد هستند هر تهمت و افترایی را به من ببندند. ظاهرا مشتری دائمی من هستند و از اینکار اهداف بلند مدتی را پیگیری می کنند ولی خدا را چه دیدی؟ شاید نفسشان بند آمد و مردند!

سال 1391 از سوی مقام معظم رهبری سال تولید ملی و حمایت از کار و سرمایه ایرانی اعلام شد. ایرانیان در این سال با این شعار به مقابله با تحریم های آمریکایی می روند. آمریکا و نوچه هایش با هماهنگی خاصی در پی شکست محور مقاومت هستند. در این راه از دولت ها و اشخاص مورد نظر خود استفاده بهینه کرده اند. دولت ها ماموریت دارند تا سوریه را از معادلات مقاومت حذف کنند و اشخاص هم با موضع گیری ها باید زمینه را برای دلسرد کردن طرفداران محور مقاومت فراهم نمایند. در سالروز قطع رابطه آمریکا با ایران و به عبارتی ناامید شدن آمریکا از ایران، مطرح کردن مذاکره با آمریکا در این راستا تحلیل می شود. اگر بعضی رسانه ها ماهی فلانی در قلاب آمریکا و اسرائیل را مطرح می نمایند باید توجه نمایند به کنترل در آوردن ماهی بزرگه با خالی کردن آب حوض، حکمت های خود را بروز می دهد. ماهی بزرگه ای که هر روز برای رهیدن از تنگنا سازی را کوک می کند و افکار خود را بروز می دهد. افکاری که نتوانست امام خمینی(ره) را قانع کند و مقام معظم رهبری هم این افکار را در مقایسه با افکار دکتر محمود احمدی نژاد به خود نزدیک نمی بیند. به هر حال در جمهوری اسلامی ایران روابط خارجی بر اساس حکمت و عزت پایه گذاری شده است و افکار عمومی می داند مذاکره با آمریکا به سود آمریکاست و آمریکا دنبال رابطه نیست. تنها راه باقی مانده برای ما تلاشی جهادگونه برای ساختن ایران اسلامی است و ارائه الگویی مناسب برای جهانیان می باشد.

نامه هایی که هواپیماهای عراقی سر رزمندگان ایرانی می ریختند( خاطراتش را برایتان خواهم نوشت) یکی از حربه‌های رایج در جنگ تحمیلی، استفاده از مقدسات ما ایرانی‌ها برای تضعیف روحیه رزمندگان بود. عراق هم به دلیل وجود عتبات عالیات و مراقد ائمه (ع) در این کشور، پتانسیل زیادی برای استفاده از این حربه داشت. بیانیه زیر یکی از بیانیه‌هایی است که هواپیماهای عراقی در مناطق عملیاتی بین رزمندگان ایرانی می‌ریخته‌.

در سال 1388 دانشجویان دانشگاه های ماکو در مبارزه با فساد توفیقات فراوانی بدست آوردند و دلیل آن وجود دانشجویان باهوش و انقلابی بود که حالا جزو نیروهای یکی از نهادهای انقلابی شده اند و در دانشگاه آزاد اسلامی ماکو متوجه شدند یک اداره و یک مدرسه مذهبی از دانشگاه بصورت رایگان غذا می برند که بعد از عزل ریاست دانشگاه و انتصاب رئیس جدید چنین بیان شد که هر ماه 70.000.000 ریال غذا از دانشگاه در اختیار این دو مکان قرار می گرفت. بخاطر همین هم هر کس بر علیه ریاست دانشگاه اقدامی می کرد قبل از همه با این دو مرکز مهم درگیر می شد. دانشجویان در نشریه باور نوشتند: فلان اداره هر روز 30 غذا از دانشگاه می گیرد و تخلفات رئیس را نادیده می گیرد و اشاره ای به 70 غذای مدرسه مذهبی ننمودند. من که سیبل مقابل دانشجویان بودم اولین کسی بودم که توسط فرماندهم پیغام رئیس کامل یا به زبان عربی اک... را گرفتم. به حسن پور بگویید چه اشکالی داشت ما از دانشگاه غذا می بردیم؟ من هم جواب دادم: واقعا آن اداره آنقدر عاجز است که به خاطر 30 پرس غذا نظام را در اختیار یک فرد متخلف قرار دهد؟ و آخر سر از فرمانده عزیزتر از جانم شنیدم تو چکار به این کارها داری؟ سرت را بیانداز پایین و کارت را بکن! احترامش برایم هم واجب شرعی بود و هم واجب قانونی. چیزی نگفتم و بیرون آمدم. ولی کار به اینجا ختم نشد. رئیس کامل در دفاع از فرد متخلف با دست خط خودش برایم آشی پخته بود که یک وجب روغن رویش! به هر حال برای فهم این مثل باید فیلم جدایی نادر از سیمین را ببینید تا بدانید می خواستند سر من در دادگاه چه بیاورند؟ پرونده ای که اصلا به من مربوط نیست را به من چسباندند و شخص من را سیبل واقعی کردند و نهادی را که تایید محتوا می کرد و خیلی دوست داشت نشریه باور بر علیه نماینده مردم مطلب بنویسد را ول کردند. که خود یک داستان جداگانه ای دارد!

حسینین(علیه السلام)  عزتینه عزت حق شاهد       مشهد محشرده شاهد اولار او راهب

کی نجه عزتینن جنگ الییوپ ذلتینن              تا کی هر ملتیده جنگ الیه ذلتیننپ

سرورین باشی تاخیلدی سر نیزه اوجونا           نجه کی آتاسینین قرآنی نیزه اوجونا

راهبه صحبت ادیر من عیسانین وارثی ام        قرآنین نور بصر گوزلرینین حارسی ام

راهبین قلبی چونوب عزت حق ایسته مه قه      بونجه محشردی شاهد اولور مستمع ده

بیزلره واجب اولور تحقیق ایدخ عاشورادا        تا کی بیز عاشیق اولاخ جهد و جهاد ایله مه قه

چند روز پیش با دکتر ک.م در دانشگاه با هم صحبت می کردیم. می گفت: مسائل مالی کنار، جناب آقای دکتر جاسبی سر نماینده مردم داد کشیده و گفته: فلانی چطور از کسی دفاع می کنی که ناموس مردم در دانشگاه برای او بازیچه ای بیش نبوده است؟ و این حرف را خود نماینده به دکتر ک.م بازگو می کند. وقتی به دکتر ک.م گفتم: پس چرا ولش کردید و پیگیری نمی کنید. گفت: آبروی دانشگاه برای ما مهم است!!! یعنی این همه پول حیف و میل شد مهم نیست! آبروی یک مجموعه انسانی به اسم دانشگاه مهم نیست! ولی آبروی یک سیستم مهم تر از افرادش است! البته دکتر ک.م به عنوان رئیس یک مجموعه دانشگاهی مقصر نیست بلکه بر عکس کرده های فرد متخلف به عنوان آویزه گوشش، او را می آزارد- مقصر مسئولین استانی و کشوری این مجموعه دانشگاهی است که مقصر و متهم را ول کرده اند تا به حال خود بگردد! و جالبتر از آن، اینکه همان فرد متخلف ، قهرمان داستان را به دادگاه می کشاند و برایش محکومیت می گیرد!

وقتی فردی با پشت کار و حمایت مردان مرد به کاری دست می زند و به موفقیت هایی می رسد، چه اشکالی دارد اعتراف کنیم که این فرد قهرمان بوده است. در جریان ساختمان دانشگاه آزاد اسلامی ماکو یک پروژه 18.000.000.000 ریالی وقتی 40.000.000.000 ریال پول را می بلعد جا داشت مسئولین تکانی بخورند و دفتر و دستک را بر دارند و حساب و کتاب بکنند ببینند چه عامل باعث شده است این همه پول خرج یک پروژه 18.000.000.000 ریالی شده است؟ که البته مسئولین محترم دانشگاه آزاد اسلامی در استان چنین کردند و نقش دکتر خدابخش در این امر بر جسته بود. مهم نیست چه کسی این مطلب را به ذهن ها انداخته است. مهم این است که از بیت المال صیانت شود و مهمتر از آن این است که نگذارند کسی که این مطلب را افشا نموده است، زیر پای تبانی ها له شود و به عبارتی قهرمان داستان عوض اینکه تشویق شود به روش های ناجوانمردانه از صحنه حذف گردد. صحنه سازی برای حذف یک فرد آن هم از طرق قانونی امری سهل و جا افتاده  در کشور ماست ولی مهم  این است که کسانی که واقعا وجدان دارند و هنوز از انسانیت در پیش آنها خبری هست نگذارند صدای حقی خفه شود. که البته صدای حق خفه شدنی نیست.

گزینه یک

گزینه دو

حق مانند آب زلال، مایه حیات و زندگی است. اما باطل بی فایده و بیهوده است. نه کف های روی آب هر گز کسی را سیراب می کند و درختی را می رویاند و نه از کف هایی که در کوره های ذوب فلزات ظاهر می شود می توان زینتی و یا وسیله ای برای زندگی ساخت. باطل همواره مستکبر، بالانشین، پر سر و صدا، پرقال و غوغا ولی تو خالی و بی محتواست. اما حق متواضع، کم سر و صدا، اهل عمل و پر محتوا و سنگین وزن است.